Vandaag I

Vandaag begin ik. Bij het begin.
Al maanden zoek ik naar een manier om mezelf te uiten.
Door me te uiten, denk ik dat ik me prettiger ga voelen.
Dat lijkt althans zo bij de mensen die zichzelf uiten, dat ze lekkerder in hun vel zitten. Of in ieder geval dat ze beter in balans zijn.
Misschien is dat wel wat ik zoek, balans.

De laatste tijd komt het advies: ‘jij moet jezelf accepteren’, regelmatig mijn kant op waaien. Vanuit verschillende hoeken ook.
Terwijl ik hardnekkig bezig ben mezelf te willen veranderen en daar van alles voor uit de kast trek, zegt een ander: ‘accepteer jezelf zoals je bent. Ga met meer zelfcompassie met jezelf om.’

Door mezelf te veranderen, denk ik dat mijn leven beter wordt, dat ik dan minder boos, verdrietig, gefrustreerd, zoekende ben. Dat ik dan minder stil zit en meer vooruit ga. Dat ik mezelf dan leuker vind en ook zeker weet dat anderen mij leuk vinden.
Waardoor ik mezelf meteen het verwijt maak, door anderen leuk gevonden te willen worden.
Dit soort riedeltjes heb ik voortdurend, vaak de hele dag door.
Ik denk iets van mezelf en vind meteen iets daarvan.
“Doe ik het wel goed?”, is vaak bij alles de vraag die ik mezelf stel.
Of de vraag die ik naderhand aan mezelf stel, of ik het wel goed heb gedaan. Gek word ik daarvan.
Vooral omdat het allemaal alleen maar ligt te broeden in me en de kracht, die eronder zit, de energie die er in zit, er op geen enkele manier uit komt.
Ik denk dat als ik mezelf anders weet te uiten, op een creatievere manier, ik minder worstel met mezelf.
Me vanzelf wat makkelijker accepteer. Misschien zelfs wat meer met mijn verleden in het reine kom.
Al moet ik eerlijk toegeven dat dat dan waarschijnlijk wel komt, omdat ik trotser op mezelf ben. Of van anderen positieve feedback krijg.
Weer zo’n riedeltje wat maar door blijft gaan.

De hele dag gaan er zo verschrikkelijk veel emoties en gedachten door me heen.
Dat blijft maar in mijn lijf zitten en komt er maar niet uit. Ik praat er wel eens over en dat lucht soms op.
“Waarom zou schrijven dan wel helpen”, vraag ik mezelf af? ‘Dat zijn tenslotte ook woorden en gedachten, geen gevoel’.
Ik heb geen flauw idee.
Omdat mensen het me aanraden.
Omdat het iets is wat ik al kan. Wat ik niet hoef te leren; zoals ik wil leren tekenen, of beter trommelen, linux commando’s wil kennen, of gewoon relaxed wil zijn.
Dat alles moet ik eerst leren, schrijven kan ik al.
Omdat lezen een grote hobby van mij is.
Omdat ik ooit een boek wil schrijven en ik op deze manier kan oefenen.
Omdat het nooit te laat is je dromen na te volgen.
Omdat ik misschien simpelweg mezelf op deze manier wel kan uiten en ik de andere dingen die ik wil leren, gewoon kan doen omdat ik ze leuk vind.
Tekenen is leuk, trommelen ook, met linux verdien ik mijn brood. Relaxed word ik dan vanzelf.
Omdat schrijven misschien ook wel creatief is, in de zin van een echte (mijn) uitlaatklep.
Omdat het tijd word dat ik mijn eigen lied ga zingen, op mijn manier. En ik wel zie wat het me brengt.
Omdat ik op deze manier een mooi houvast heb.
Aan de dingen die ik nog meer doe en wil doen.
Want naast dit blog wil ik leren tekenen en wil ik ook mezelf beter accepteren.
Door middel van schrijven heb ik wellicht een houvast, op de weg die ik volg.
Houd ik mezelf scherp en kan ik kwijt wat het allemaal met me doet.