Categoriearchief: lessen

Vandaag II

Vandaag ben ik weer bij Ben geweest.
Vanochtend belde hij me, om te zeggen dat de koorts iets is gezakt, dat de antibiotica waarschijnlijk aanslaat.
Mijn griep lijkt over en de arts zei gisteren dat ik naar hem toe mag, als ik goede handhygiëne hanteer.
De verpleegkundige die heeft genegeerd dat Ben longontsteking had, kwam de kamer nog even binnen om hem eten te brengen. Ik had al niet zo’n hoge pet van haar op, maar toen ze ook nog eens niks tegen me zei, gaf me dat de bevestiging dat ze gewoon een domme trien is.
Ik vind het jammer dat ze niet het lef toonde, tegen me te zeggen dat ik gelijk had met mijn zorgen over een longontsteking. Dan had ik het haar vergeven, wellicht.
Nu denk ik alleen maar:” domme trien zonder lef”.

Gelukkig kwam zijn fysio ook langs, om Ben z’n schouder los te maken.
Die kerel verstaat zijn vak! Ook al zal hij ook wel eens moe zijn, of er moe van worden, al die revalidanten. Met elk hun verhaal. Of dat van hun partner.
Negatief ben ik echter over hem nog nooit geweest.

Want soms denk ik wel eens, dat ik gewoon te negatief ben. En heel erg kritisch.
Dat is in ieder geval het gevoel wat ik wel eens krijg, als ik me naar een ander kritisch uitspreek.
Dat het aan mij ligt, dat het niet is zoals ik het zeg, maar dat ik het alleen maar zo zie.

Maar als het zou komen door mijn blik, dan zou ik het toch veel vaker moeten hebben?
Dat ik mensen onbekwaam vind? Of oneerlijk? En daardoor gewoon stom, of dom.
Ik heb het heus niet alleen bij die leuke fysiotherapeut. Ik heb het ook bij zijn leuke collega’s, bij allerlei andere therapeuten.
Die ik leuk vind omdat ze goed zijn en bevlogen in hun vak.
Ik heb het ook bij andere verpleegkundigen. Die vind ik ook helemaal top.
Mits ze hun vak goed beheersen en ze Ben en mij het gevoel geven, gelijk aan ons te staan, als mens.
Ik heb het ook bij allerlei andere mensen die mijn pad kruisen; die vind ik leuk, of aardig, of kundig en integer.
Maar ik heb dat niet bij iedereen en vaak niet zonder reden.

De grootste les die ik hieruit te leren heb, is dat ik achter mijn eigen gevoel moet gaan staan.
Mij niet moet laten koeioneren door een trien, die niet met wijsheid maar met stom denigrerend gedrag, mij het gevoel geeft dat ik te negatief ben. Of te kritisch. Of te bezorgd in dit geval.
Want dan zou ik het ook met de leuke mensen hebben. Dat negatieve.
En dat heb ik helemaal niet.
Die leuke mensen vind ik gewoon goed en professioneel en sterk en open. Gewoon helemaal oké.

Ik moet alleen een manier zien te vinden, om op het moment suprême, als een domme trien mij gaat bewerken met haar zienswijze, adequaat te reageren.
Achter mijn eigen gevoel blijven staan!
Zodat ik niet super gefrustreerd, mijn man een dag te laat naar het ziekenhuis moet brengen met longontsteking.
En ik oké blijf met mijn leven!